Silence Day

There is an annual silence day in the traditions of India. It is called Mauni Amavasya. Mauni means ‘of or for silence’, and amavasya means ‘no-moon day.’
It occurs on the no-moon day of the Maagha month in the Hindu calendar when sun and moon are both supposed to enter the sign of Capricorn (makara rashi).

It is held in the tradition as the day when Manu, the Archetypal Man first appeared on earth; he wedded Shata-roopa (She of a Hundred Beautiful Forms) and generated humankind.
This year it falls on 20^th January by the western calendar.
Whether you accept the story or Manu or not, we do need to institute a day of silence every year.
On the other hand, if you prefer to be true to some western tradition you may research if there was a day sacred to Harpokrates, the Greek god of silence whose statues have been found as far away as the Gandhara country (present day Afghanistan). Harpokrates was derived from the Egyptian god Harpa-khruti, the child Horus, representing the daily new born sun, the source of light.
Of course, there is an amplitude of Christian saints who have taught silence and there are numerous monasteries of various orders dedicated to silence.

As I have entered the five-year vow silence, I would like many of my friends to set aside at least one day to share the silence with me just as you have shared the full moon day for an hour each month for more than a decade now.
So, please note:

2016 - the day will be on 8^th February.
2017- 27 january

If you plan from now, you can arrange your worldly affairs in such a way that they do not interfere with your one-day vow of silence.
On that day, no driving (except for emergencies), no TV, no conversation, just self-observation, contemplation, japa and learning (1) to give love in silence while (2) learning to love silence.
May I ask all our swamis, initiators, spiritual advisers, teachers, centre leaders to kindly popularize this concept and take this year to prepare the people to undertake this one-day vow of silence.

De Sugarchallenge

Januari...oh, januari. Wat vliegt de tijd. Ik zie dat ik al heel lang niet meer heb geblogd. Het is alweer januari. En wat voor een maand was dit! Best wel een knallend begin van het nieuwe jaar. Uitdagend ook. Op elk vlak. De Sugarchallenge was niet de grootste. Maar wel een belangrijke.

Al een jaar ofzo, had ik vreselijke 'cravings' naar zoetigheid. Waar ik vroeger vooral van het hartige was, keerde dit om naar het zoete. Ik werd gek van die cravings en probeerde de donuts en weet ik nog wat meer, steeds te laten staan. Maar er veranderde niets.
Ik stuitte op het boek van Carola van Bemmelen; 100% suikervrij, de sugarchallenge.
Dat was het laatste zetje wat ik nodig had. Het boek is heel luchtig, doch confronterend geschreven maar alles behalve star, dogmatisch en vol met regeltjes. Dit sprak mij aan. Bovendien gaf het veel informatie over suiker en de hedendaagse welvaartsziekten, over candida (waar ik al lang last van heb), over de invloed van de maatschappij, supermarkten, de redenen waarom mensen (suiker) eten etcetera. Dit klinkt allemaal misschien als een open deur, maar je wil niet weten hoeveel we nog NIET wisten/weten over suiker. En vooral: verborgen suikers!

Afijn, ik startte met de 'voorbereidingsweek' waarin ik mijn kastjes leeghaalde van producten met (verborgen) suikers. Dit was zo gedaan, omdat ik hier al langere tijd op lette. Mijn uitdaging lag ergens anders. Ik stelde een persoonlijk doel op en na de week startte januari, mijn suikervrije maand.

Hoe verliep die?

Best wel easy peasy.
Ja, dat hoor je goed. Geen peanuts, maar moeilijk of zwaar? Nee. Soms niet leuk, maar als dat alles is...
Ik heb twee keer enigzins 'gezondigd'. Geen suiker,  nee absoluut niet. Maar twee keer rijstnoedels gegeten en een keer wat speltmeel gebruikt. Deze granen verhogen ook je bloedsuikerspiegel iets teveel en in de suikervrije maand is dat niet de bedoeling. Het is de bedoeling dat je suiker ontwent, de zoete smaak ontwent, zodat je de natuurlijke smaak van producten weer leert waarderen/herkent en bovendien 'ontgift' je lichaam doordat je geen wisselende bloedsuikerspiegels meer hebt.
Verder twee keer een patatje gegeten met pindasaus (sja, weet niet of daar suiker in zat) en twee dagen amandelmelk gedronken waar dextrose in bleek te zitten. (verborgen suiker) Etiket vergeten te lezen die keer...
Wat ik heb laten staan zijn alle koek, taart en snoep, vruchtensappen, te zoet fruit (bananen, ananas, dadels, rozijnen), honing, chocola, rijst en verwante producten, pakjes, zakjes, bouillonnetjes en waarschijnlijk nog veel meer.
Met mate nam ik tarwe en aardappelen.
Het meest miste ik bananen en chocola. Koffie zonder honing vind ik niet te zuipen, maar het weerhield me niet van een bakkie op zijn tijd.

Wat heb ik er uit gehaald?

Meer bewustwording (van de momenten en de redenen waarom ik snaai) Nog meer waardering voor en (dus) genieten van, natuurlijke producten. Meer koken. Dat kostte tijd, energie en afwas. Maar bracht ook steeds meer een nieuwe hobby. Meer bewustwording van onze 'versuikerde' maatschappij.
Het meest belangijke echter; meer ruimte. Fysiek en mentaal. Dus minder stress, meer rust. Thank you! :D

Hoe ga ik verder? (suikerbewuste fase)

Bijna hetzelfde als nu, is mijn plan. Ik zal wel weer wat dadels en rozijnen gebruiken, maar vaker abrikozen bijvoorbeeld. Wel weer honing in de koffie, maar niet meer in de gekruide melk. Minder rijstmelk, minder glutenrijke granen en koek, snoep en taart alleen als traktatie op een verjaardag, feestje of weekend. Niet meer dagelijks.
Maar bovenal gewoon: bewust blijven en wachten tot je tot handelen overgaat.
Ik had de stok achter de deur van de sugarchallenge nodig. Die voel ik nu nog, ook al is de Challenge nu officieel voorbij. :)

Het is nu zondag. De laatste dag. Er wacht een doos chocoladebonbons, gekregen van mijn vriendje, in de kast. Wachtend tot ik hem openmaak, om de meest aantrekkelijke uit te kiezen en dan heel, heel langzaam te eten. En te genieten. Morgen, morgen it is.

Ik en mijn Drentsche Paradijshond

Ik mis haar al een beetje. Charlotte.
Gister was ze er nog.
'S middags liep ik met mijn grote, enge elektrische heggenschaar over het park, op weg om mijn geliefde heg wat in te tomen. En daar staarden twee gele, zachte ogen me aan. Een prachtig wit lijf met melkchocoladebruin, lang haar.
Na een heel zachte aai over de bol en fluffy oren liepen we rondjes over het park. Alsof we nooit anders deden. Je kon voelen dat er echt iets naast je liep. Sterk, eigenzinnig en pronkend. Heel wat anders dan Doerak. Vol trots liep ik met mijn paradepaardje rond. Sjaan riep me toe dat het een prachtige Drentsche Patrijshond was. Ik hield het bij een Heidewachtel. Hoe dan ook, ze was prachtig en alles leek zo soepel te gaan. Alsof het voorbestemd was. Mijn fantasie sloeg op hol en ik bedacht me hoe het vannacht zou gaan, met Doerak samen. Er zou vast gauw een nestje komen. Oei. Nog even wat op verzinnen.
Later, op de veranda, dronken we wat. We hadden erge dorst gekregen van al dat lopen. Doerak vond haar direct interessant. Nog steeds geen telefoontje. Dan nog maar even lekker de spanning eruit wandelen. Met zijn drieën ging dat nog best lastig. Ik kon ze geen seconde gescheiden houden.
En toen brak het moment aan. Een jongen kwam op me afgefietst. Ik werd uit de droom getrokken.
Ineens heette ze Guusje en leek ze toch wel erg op hun hond. Ja, ik wist het. Het moment van afscheid was daar. Maar door het nogal wazige gesprek en mijn emoties, vergat ik vervolgens afscheid te nemen. Ik keek nog even om, maar Charlotte was alweer heel ergens anders met haar hoofd. Geen bedankje, niks. Nou, daaag Charlotte, daaaag dan maar!

The word I never said

With deadened senses

strengthened my defenses

Have built up way more fences

and forgot what dance is

Always resisted, been fooled by the ego's fears

Picking me up, denying my tears

 

Resist and separate

seek the escape hatch, violate

 

It's time for the Sun

time for what's to come

to be freed from death

to say the word I never said

It's time for the Sun

time for the One

to see what I already had

to say the word I never said

 

You say singing is an escape?

Don't you think I can fly away whenever I want?

If I want

Through a song

Oh, through a song

I find my way out

Not an escape

Just my way

 

Medicate and isolate

feed the hollow, hesitate

 

It's time for the Sun

time for what's to come

to be freed from death

to say the word I never said

It's time for the Sun

time for the One

to show what I already had

to say the word I never said

 

So I say: Yes, yes, yes, yes

 

So I sing: Yes, yes, yes, yes

 

Never run, never stop, never die

never seek, never sleep, never lie

 

 

 



Untouched Wings

That night

I watched you

Dwelling, rambling, enjoying

I started to fall into you

 

You had my heart

my angel wings

Now here untouched

Left behind, torn apart

 

We're so much alike, you said

don't close the door

Eventually you did

It broke me down to the core

 

What's it with us?

Dwelling in illusions

like black or white

ships stuck in harbor

or lost at sea

 

I had your heart

your angel wings

Were you scared, imprisoned, torn apart?

 

How can we see?

How can we feel?

Without these wings life's unreal

 

A closing gate, you follow me

I turn to you, quite suddenly

With burning heart I hold your head

A kiss, caught off guard, nothing's said

 

I let you go so we can fly

Put my wings back on

say goodbye

Yes, we're so much alike my love

 



Glass (recensie dans)

You cannot find peace...
...by avoiding life



Deze quote staat onder 'Glass', op elke poster die te vinden is in TAQA Theater de Vest, waar ik me die woensdagavond in begeef. Het is duidelijk een happening, dat er een voorstelling van Isabelle Beernaert op de planken staat, hier. Ik geef ze groot gelijk; de choreografe heeft al vele mensenharten geraakt met haar prachtige, heftige dansstukken in So You Think You Can Dance en The Ultimate Dance Battle, beiden populaire dansshows waar ook ik fan van was. Dat ik die avond ook weer naar een heftig dansstuk zou gaan kijken, wist ik toen nog niet. De quote kwam in elk geval wel alvast binnen.

Ik zit op de eerste rij. Nooit eerder daar gezeten. Ik kan mijn hand zo op het podium leggen.
Een groot wit vlak met als décor witte, staande projectie'muren'.

Een jongevrouw in zwarte kleding met sleep loopt voorzichtig het podium op en kijkt met grote ogen om zich heen. Haar ogen verraden duidelijk angst.
Later komen andere dansers het podium op en wisselen intense dansstukken zich gedurende de show af met enkele solo's. De groepsdansen zijn mooi; vloeiend en synchroon. De dramatiek spat eraf. De blikken in de ogen zijn afwisselend angstig, wanhopig, sensueel, verward. Ik kan er eerlijk gezegd geen touw aan vastknopen wie, waarom, wanneer. Het is op een gegeven moment duidelijk dat er enkele hoofdpersonen zijn, omdat zij voornamelijk samen dansen. Het draait om twee vrouwen en twee mannen, die twee koppels vormen maar die verleid worden door de ander en in heftige liefdesstrijd zijn met hun huidige partner. Later in de show verleiden enkele dansers elkaar en de koppels wisselen steeds, waardoor ik enig verhaallijn compleet uit het oog verlies of eigenlijk nog steeds niet heb. De geprojecteerde beelden, die vooral bestaan uit natuurbeelden of stedelijke beelden en soms enkele quotes, brengen ook geen cohesie. Het duizelt en voelt niet prettig. Nu besef ik me dat dit misschien wel de hele opzet van de show is. Everything comes, everything goes. De gekte van de wereld. Zoiets. Dat sluit ook aan bij het thema uit de film (waar de beelden van afkomstig zijn) 'Koyaanisqatsi' en misschien ook uit de film 'The Hours', waar de inspiratie en quotes vandaan komen.
Hetgeen wel duidelijk was, was de rol van de danseres in het glazen hok. Deze kubus kwam af en toe tevoorschijn van achter de projectiemuren en liet ons een vrouw zien, degene die als eerste het podium op was gekomen, die daar zat, op een stoel en tafel, onder een felle lamp. Afwisselend keek ze apatisch, comfortabel of wanhopig voor zich uit. Het laatste nam steeds meer de overhand. Ze keek toe naar het leven van de andere dansers en wilde uitbreken. Op het einde van de show kon ze uit de kubus stappen en nam ze entrée tot 'de wereld'. De andere dansers namen daarentegen entrée tot de kubus. Dit was het einde van de show.

Wat mij heeft geraakt, en wat absoluut een hoogtepunt was uit de voorstelling, dit bleek uit applaus, was de solo van danseres Dimitra. Zij was een van de hoofdrolspelers, een jaloerse vrouw die gek werd van liefde(sverdriet). Dan weer stortte ze neer, dan weer verleidde ze de man. Niet alleen danste ze prachtig, ze danste ook nog eens op naaldhakken (!) en ze was een ster in acteren. Werkelijk subliem.
Goed acteren is ook lelijk durven zijn. Gekke bekken durven trekken, riskante poses aannemen, ongegeneerd schreeuwen. En dit deed ze. Werkelijk een fenomenale solo zette deze meid neer, om van te genieten.
Ook van de dans op enkele muzieknummers, zoals die van Damien Rice, heb ik genoten.

Ik had gehoopt net zo te kunnen genieten als ik altijd deed van de choreografieen van Isabelle in SYTYCD. Dat dit nu niet lukte, kan meerdere oorzaken hebben. Naar mijn mening hielp de chaos niet mee. Er gebeurde misschien wel teveel op het podium; teveel karakters, teveel emoties, teveel verschillende muziekstukken. De rode draad werd gelukkig gegeven door de quotes, de kledingkeuze (grijs of zwart, rode naaldhakken) en de vrouw in het glazen hok.

Of je nu verkiest om in het glazen hok te zitten, of in de gekte van de (emotionele) wereld te verkeren, beiden zijn zwaar. Beiden zijn manieren van leven die -letterlijk- schreeuwen om een andere manier van leven. 'To look life in the face, to know it for what it is, to love it for what it is, and then, to put it away', zoals een van de quotes uit de voorstelling heel mooi zegt.
Dit is wat me bij zal blijven, wat de voorstelling naar mijn idee het meest vertegenwoordigd heeft.


Glashelder was de show niet, glasscherp wel.

Als ik later groot ben

' Als ik later groot ben..........'

Dit heb je vroeger vast vaak gezegd, of jezelf afgevraagd. Welke van de twee weet ik niet. Ik hoop het eerste.

Ikzelf had zeker een aantal dingen die ik wilde 'worden'. In feite vond ik heel veel leuk (en wilde ik heel veel worden), maar het grappige is dat hetgeen ik als kind leuk vond, ik nu nog steeds zo vind. Je wordt er zelfs al mee geboren, denk ik wel eens.
Maar dan komt het verstand erbij. Niet dat dat erg is, hoor. Je wilt wel enig kans van slagen hebben, of dat er later geld in het laatje komt. Toch denk ik dat het zonde is dat het hoofd zich ermee bemoeit. En uit vele verhalen die ik heb gehoord, en uit eigen ervaring, weet ik dat die dingen je niet gelukkig maken. In the end.

Phoenix rises
Prachtig vond ik het verhaal van ene DirkMortier, een man die manager was, een burn out kreeg en daarna een verlangen had om ambachtelijk timmerman te worden. Begon gewoon, met het onderzoeken van de kledingkast van zijn vrouw. Met een cirkelzaag als enig gereedschap. Moest zich het vak helemaal eigen maken. Maar hij had ideeen, hij had een visie.
Het lijkt dat mensen vaak na een burn out, of na een burn out vaak, een heel andere weg inslaan. Of na een ernstige ziekte. Blijkbaar lagen er in deze moeilijke perioden schatten verborgen. Mooi, vind je niet?
Volgens psychiater Bram Bakker lijkt het zelfs dat de hedendaagse -mooie- technologie met zijn pc-beeldschermen, bijdragen aan een burn out. Vakspecifieke vaardigheden worden, zoals in een ambacht, steeds minder vereist of aangemoedigd. Laat staan dat er ruimte is voor persoonsgebonden kwaliteiten, ontwikkeling en de mogelijkheid om jarenlang te leren, te oefenen en uit te oefenen.
Nu moet alles snel, gemakkelijk gaan en als je je niet kunt voegen in je nieuwe rol of dagtaak, jammer dan. Adieu!

De loopbaan met zijn zijweggetjes
De afgelopen jaren heb ik de tijd nodig gehad om bij mezelf na te gaan wat voor mij werkt, welk beroep, welke daginvulling. Ik stopte met de verpleging en zocht naar nieuwe beroepen. In eerste instantie wilde ik psychotherapeut worden of coach. Had me ingeschreven bij de academie en toch maar weer uitgeschreven. Ik heb een (amateur) acteeropleiding gedaan en na twee jaar beeindigd. Ik heb de beroepen masseuse, dramatherapeute, theaterwetenschappen, yogadocente, voedingsdeskundige en stemcoach zeer serieus overwogen. Ik ging naar Doorn, Apeldoorn, Amsterdam en hield gesprekken met vakbeoefenaars. Zo vond ik langzamerhand een beetje mijn weg.
Het lijkt misschien of ik veel van hot naar her slingerde, en misschien is dat wel een klein beetje zo, maar ik ben er allerminst licht mee omgegaan. Zelf vind ik dat het de mooiste beroepen op aarde zijn(ja, natuurlijk, anders kies je ze niet uit...) en denk ik dat ze onder de noemer 'ambacht' mogen vallen. De meesten zijn ook in feite een handwerkvak, of waarbij je het lichaam duidelijk moet inzetten, waarbij het je instrument is. Dit was overigens ook zo als verpleegkundige, je eigen instrument zijn en deze inzetten. Misschien is dat de gemene deler wel.
Het mooiste vak, heb ik ooit gezegd, is wel acteren. Het is het verbeelden van het leven, kunst maken van het leven. Spiritueel ook, want je zult en je moet in het hier en nu aanwezig zijn, anders bak je er niks van. Toch is het vak op dit moment niets voor mij, vanwege de onregelmatigheid in het werk en het savonds werken.

HET ambacht
In ieder geval heb ik nu een keuze gemaakt. In September startte ik met de basisopleiding Yoga docent. Het bevalt zeer goed. Dit is een ervaringswetenschap, zoals mijn mentor zegt. Een levenslange beoefening. Een ambacht dus eigenlijk.
Als ik hiermee klaar ben wil ik in de toekomst ook het vak uitoefenen waar mijn hart altijd het meest naar uit is gegaan: zang. In de vorm van stemcoach/stembevrijder.

En misschien ga ik ooit nog terug de verpleging in, who knows? Maar dan moet ik weer zoveel bijleren. En hoewel ik erg van leren houd, ken ut ook te gek, he?

Wat wil(de) jij later worden als je groot bent?

De Vlucht

Als de prikkels, als naalden, komen tot mij

sluit ik mijn ogen

Is het voorbij?

 

Als zij, met vlijmscherpe messen, mijn vrijheid afsnijden

open ik mijn hart

Zal ik mij bevrijden?

 

Als de mensen, als bijtende paarden, naderen tot mij

Ren ik door ze heen

maar zij fluistert: 'wandel voorbij'

 

Als de wolken komen, de nacht valt

Word ik aangetrokken tot de Vlucht

Maar nu zoek ik Haar

Vind ik Haar?

Zak in Haar armen, diepe zucht

 



Storm

Wanneer de storm in mijn binnenste ontsteekt

en zij alles wil verteren

Heb ik haar te laten woeden

de stilte te voeden

zodat het tij kan keren

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



The Pendant of Mor- chapter 12: Mor- Remembrance & Unity pt3

 

 

 

 

 

 

Remembrance

 

Dust swirls from the carpet on the floor

Spiders cross the room

What follows is yet another door

I reminisce but will walk further soon

 

Brown walls leave their scent

The chair disappeared from its certain place

Silent screams from ancient pasts

With the turning key we now part ways

 

 

 

Unity pt3

 

You have found your way home...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



The Pendant of Mor- chapter 12: Mor- Sedimentation Of A Troubled Mind (Forgotten Gifts)

They suddenly appear in the moonlit water

Someone brought them into play
Cause and effect
New circle, new day

 

When you look at 'em you won't act wrong

They have spoken to you all along

 

Oh they know, the owl and the tree

but still so many just can't see

The essence of it all

Their reason of downfall

 

This is where you belong

Forgotten gifts will sing your song

 

And now I do believe

the pendant has led the way

showed me home

did not deceive

 

I turned out where I belong

The waves, the water, they sing my song

 

 

And oh, they know, the sailors of the sea

but still so many just can't see

The essence of it all

Their reason of downfall

 

The water inside's here to guide

The Silent Scream

<All the hurting in my heart

and the things that fell apart

All the anger I suppressed

and the times I have been stressed

All the words that I have swallowed

are aching my throat

All these crossed boundaries

have made these frozen notes>

<IMPRO>

This is the silent scream that no one hears

The silent scream that I do fear

Let them melt in the Sun

oh I slowly melt

and here they are

Words I never knew

Things I never felt

Oh slowly...we break it...

<IMPRO>

This is the silent scream that no one hears

The silent scream that I do fear

Let them melt in the Sun

oh I slowly melt

and here they are

Words I never knew

Things I never felt

Oh slowly...we break it...

<IMPRO>

This is the silent scream that no one heard

The silent scream that I did fear

Overkill

Verzamelzucht
Het is net november. Ik loop over de dijk en snuif de heerlijk koude lucht op. Maar mijn handen vinden het minder leuk, die koude lucht. Naast mij ligt een tapijt van rood-gele herfstbladeren. Bijna bij mijn huisje aangekomen, zie ik dat er bij een van de buren een levensgrote kerstman voor het raam staat. En een kerstboom. En een rendierkop met lichtjes. Nu heb ik gezien dat ze het afgelopen jaar steeds meer beeldjes en dingen verzamelden voor in de tuin, blijkbaar een leuke hobby, maar dit slaat toch echt alles, denk ik van binnen.
Het is woensdag en ik krijg een zakje oliebollen in mijn handen gedrukt. Even later kerst-kaarsjes.
'Het kan ook te gek', denk ik weer. 'De blaadjes zijn gevallen, de winter ontdoet zich van alle 'crap' en wij krijgen direct last van verzamelzucht'.
Nu moet ik eerlijk bekennen dat het zakje oliebollen al op is. Oeps. Ja, ik ben nu eenmaal een koekiemonster. Een gebaks-gek en...een oliebollen-freak.
Het zit 'm in mijn ver-Limburgse genen, denk ik.


Deelzucht
Ook op social media ken 't te gek. Ook al zo'n 'overkill'.
Letterlijk alles wordt gepost. En hoewel ik het leuk vind te instagrammen, een kijkje te nemen in iemands keuken, zit ik niet echt te wachten op andermans.... boobs. (ook al is het tijdens het geven van borstvoeding en wordt het daarom gepost) Tsja...celebs.
Het is allang duidelijk dat men tegenwoordig niet meer zonder zijn smartphone kan. Maar het neemt toch schrikbarende vormen aan. Er bestaat zelfs een naam voor; het FOMO-syndroom. Fear Of Missing Out. We willen alles maar zien, horen en laten zien, horen. Altijd en overal.
Kunnen we ook tevreden zijn met hetgeen we al hebben (laten zien), zonder de zucht naar meer?
Kunnen we accepteren dat we heel veel niet weten, of wel eens wat missen, niet meekrijgen?
Dit is in het kort waar 'aparigraha' over gaat; vrijzijn van hebzucht, gulzigheid. Dit was het thema van mijn laatste yogales.
Om hier weer eens mee te oefenen, zeker in het kader van de komende feestmaanden, pak ik mijn oude motto 'less is more' weer eens uit de stofmand. Maar omdat oud en nieuw toch geen oud en nieuw is zonder oliebol, ben ik van plan een paar gezonde bollen proberen te bakken dit jaar. Gelukkig hebben Jolijn en Sjoerd van Vegadutchie (www.vegadutchie) geweldig verantwoorde en lekkere recepten voorhanden, waaronder binnenkort ook DE (vegan) oliebol. Ik check binnenkort de site even.


Doen jullie mee?


Love, Shan

Bekentenissen & Betekenissen

Laatst vond ik enkele oude door mij geschreven boekverslagen en recensies en dacht ik aan...woorden.


De laatste tijd ondervind ik steeds meer het nadeel van woorden. Ik las een poosje terug een artikel over Kate Bush en haar zogenaamde 'comeback'. En irriteerde me dood aan het continue gebruik van oordelen, van (te) zorgvuldig gekozen woorden en woordgrappen met als enig doel, zo leek het, te provoceren. En daar heb ik zo'n hekel aan. Ja, tuurlijk, het is ook wel wat woorden doen; uitlokken, benadrukken, scheiden, verdelen. En soms is dat nodig. Of vind men dat nodig. Maar ik blijkbaar ook, anders zou ik hier niet zitten te typen aan mijn weblog. Ohja. Hm.
Een haat-liefde verhouding met taal, zou je kunnen stellen.
Maar hoewel  mijn liefde voor het woordeloze, de stilte of de klank, altijd zal blijven 'overheersen', kunnen woorden soms zo perfect uitdrukken wat je bedoelt. En dan voegt het wel iets toe, krijgt het betekenis. En op momenten dat je iets niet kunt delen op een woordeloze manier, is woord geweldig mooi. Kun je tóch iets delen.
Dan rijst er bij mij echter altijd de vraag: hoeveel deel ik dan? Woorden kunnen namelijk ook kwetsbaar maken.
Hoewel ik geloof dat je alleen gekwetst kunt worden als je er zelf 'toestemming' voor geeft, zullen de meeste mensen, en ik ook, zich regelmatig kwetsbaar voelen. Heel menselijk. En zeker als je schrijft, of als je (kunst) deelt. En wat, of hoeveel, geef je dan van jezelf weg, bloot?
Nina Hagen schijnt er in haar boek geen enkel probleem mee te hebben veel van zichzelf bloot te geven. Dat deed ze ook al vóór haar autobiografie, trouwens.


Ik weet niet hoe anderen dit ervaren?
Wat ik wel weet is dat ik de vraag en het antwoord voor nu lekker los laat en zal hieronder mijn korte boekverslag van Nina Hagen's 'Bekentenissen' delen, gewoon omdat ik dat wil. Er staan ook enkele passages in die mij raakten, en kwetsbaar maken, want ze zouden net zo goed over mij kunnen gaan. :)


Een foto van haar boek ontbreekt nog. Blogspot wil hem helaas niet toevoegen in de blog.

Nina Hagen Bekentenissen Boekverslag

Het boek (uit 2009) bestaat uit 14 hoofdstukken (inclusief foto's) die vanaf haar kindertijd tot aan het heden vertellen hoe ze is opgegroeid. Dit bestrijkt zo ongeveer vijftig jaar. Het is zeker niet alleen een boek over haar muziek, over seks, drugs en rock'n roll, hoewel dat natuurlijk ook uitgebreid naar voren komt. Het is een boek over het leven, haar leven, met alles erop en eraan. Heftig en meeslepend, ontroerend en origineel. Een roller coaster ride, met Nina Hagen.

Nina Hagen schrijft prettig. Soms gaat ze te lang door op één onderwerp, of benoemt ze naar mijn mening te vaak ‘Hallelooyah’. Maar ik zou niet kunnen beweren dat ze onbewust, of meedeinend op een hype, of ‘plotseling’ in God is gaan geloven. Zoals ze zelf ook schrijft en duidelijk wil maken, heeft zij van kinds af aan al interesse gehad in Jezus en God en is haar zoektocht begonnen naar Gods liefde. Het geloof loopt als een rode draad door haar boek en komt op het einde tot een euforische ‘ontlading’ kun je bijna zeggen. Bewonderenswaardig hoe zij van de drugs is afgeraakt, zichzelf altijd is gebleven en vooral hoe zij er voor uit is gekomen dat zij in God gelooft. Tegenover de babaji-devotees en tegenover de pers. Inderdaad tegenover de babaji aanhangers, want liefde ontving zij niet altijd en zeker niet nadat zij aangaf geen volgeling meer te willen zijn, behalve die van Jezus en God.

Ze schrijft schaamteloos, maar persoonlijk vind ik het niet té grof. Ze is recht door zee, heeft moed en lef in haar daden en bewoordingen, maar altijd zijn deze beargumenteerd en zeer (doel) bewust.

Persoonlijk ontroerende passages

‘Misschien is het mijn lot dat ik alleen leer als ik iets aan den lijve ondervind, dat ik voor altijd autodidact ben, in de kunst, in het geloof, in het leven. Daarbij ben ik niet in staat om de dingen maar half te doen, me aan te passen. Mijn wonden zijn mijn lessen, mijn littekens de tekenen van inzicht. Ik stort me steeds weer vol overgave in het avontuur des levens.

Mijn genade bestaat in het feit dat ik het in het foute, in de leugen, de onrechtvaardigheid, de haat en boosaardigheid gewoon niet uithoud. Ik voel zoveel, voel zo puur. En als het niet in orde is, word ik rebels. Dan word ik revolutionair en ga ik met mijn kop door de muur.’

‘Ik hoef niet meer bang te zijn voor mensen, ik hoef me niet te rechtvaardigen en mijn knieën hoeven ook niet meer te knikken van de eisen die aan me gesteld worden en die me soms bijna verpletteren. Ik hoef niet te vrezen, tekort te komen of iets belangrijks te missen in de aardse supermarkt van grenzeloze vrijheden. God neemt de angst om te leven en te streven weg!’

Ik raad je aan dit boek te lezen wanneer je, net als ik, houd van autobiografieën, (een stuk geschiedenis) van rock- en punkmuziek, kunst en geloof.

Love, Shan

 

 

 

The Pendant of Mor- chapter 12: Mor- Unity pt 2

An unknown presence shivers down my spine

creeping in the corner of my eye

Paralyzed by all what's happening to me now

I wish for something divine

Don't be amazed I am a confidant too

There's no one to blame

for how things turned out with you

No longer can I withhold

the words that have to be told

what I am doing here, I want to tell you about........

Longing is not craving, Josephine

for the waves to throw you into something you haven't been

It's living in uncertainty and nowhere in time to have a home

Sister, you nailed me to the ground

How badly I wanted to give in, either wished to be found

by you........?

The whirlwind surrounds you

Transpose your focus inwards

You'll see you have always been

Safe and sound

Kijk op Schoonheid

Al een tijdje vielen ze me op; de grijze muizen-mensen.
En daar was vanmorgen het artikel van Geertje Couwenbergh over schoonheid, in de Happinez.
Ik was het roerend met haar eens.




De Grijze Muis
Je kent ze wel. De zappende huisvrouw die zuchtend haar hondje uit laat op de parkeerplaats voor haar huis. In haar trainingsbroek, uiteraard. Shagrokend, waarschijnlijk ook.
Maar ook heb ik 'ze' gespot in de 'spiri-scene'. Overigens lang niet allemaal, maar ja, ik moet bekennen dat er erg veel 'geitenwollensokkenbreiers' tussen zitten. En ja, ik weet dat ik hiermee 'hokjespropperig' doe, en oh wat heb ik daar een hekel aan, maar het zijn simpelweg ook gewoon de feiten...




Ook ik dreigde een muisje te worden. Het sloop erin.
Wat ik voelde bij de grijze muizen is een melancholie. Een verlangen, om puur te zijn, te zijn en niet te hoeven leven naar een ideaalbeeld.




Het hele gedachtengoed in menig religie begrijp ik na jaren van studie maar al te goed en heeft mij veel gebracht. Ik doel hier o.a. op het leven in soberheid, zonder veel gehechtheid en het ontwikkelen van het innerlijk. Ik kan me inmiddels ook iets voorstellen bij het willen vertoeven in klooster of ashram en het doen van 'headshaving'.


Maar zoals alles heeft ook dit een keerzijde, een extreme kant.
Soberheid dreigt al gauw te vervallen of te worden verward met armoede, het afzonderen kan een vermijding van het (aardse) leven zijn en soms (dus) gewoon pure zelfkastijding of zelfdestructie. Dangerous! Ja, zover gaat het.




De andere kant
Je kan natuurlijk ook geheel de andere kant op slaan. Neem nu een vrouw als Simone Simons. Een prachtige vrouw, en ik denk ook een prachtig persoon, maar wat zou ik graag eens haar hoofd vastpakken, door elkaar schudden zodat haar haren in de klit raken en vervolgens zou ik de make up van haar gezicht vegen zodat ik haar naakte gezicht kan zien. Letterlijk en figuurlijk. Zou ze het durven laten gaan? Zoals een Amy Lee wél durft in de clip 'Going Under', met tranen besmeurd gezicht, met wallen, gekleed in spijkerbroek en hoodie....?




Schoonheid
Maar zeg nu zelf, ben je werkelijk minder verbonden met je (Goddelijke) zelf als je je tegelijkertijd versiert met kleurrijke kleding, parfum, weelderige lokken of rode lipstick?
Ik denk van niet. Het kan beiden. Integratie, zoals Geertje het verwoordde.
Want er is geen afscheiding. Binnen is buiten en buiten is binnen. En deze twee kunnen niet zonder elkaar. Punt.




Ik ben me nu op het yoga-pad aan het begeven. Maar ik zie mezelf niet in witte, vormeloze kleding op een yoga mat zitten. That's just not me.
Ja, de tijd van zwarte gothic kleding hebben we wel gehad. En misschien komt er wel een tijd dat ik gekleed ga in wit en geen sieraden meer draag, maar dat is dan omdat ik dat zelf wil en niet omdat dat een of ander 'schoonheidsideaal' vanuit die 'spiri-wereld' is.
So for now...bring on the red lips!

The Pendant of Mor-chapter 11: Depth

The beckoning of the sea always pleased me
Now plagues me instead

All the searching that I've done
and the hurdles I've overcome
brought me nothing
Although I thought I've found my way
the path I chose seems to be wrong

The sea represents the infinity of my quest
I feel so weary,  need some place to rest
So endless, all so useless to me now
Again, the sea attracts me in a way
Oh, for salvation I pray

In whirling waves I rise from the depth
Josephine, I hear you moan
I can bring salvation for your destiny's still unknown

The horizon reaches far too long
My greedy, curious me is now gone
Once eagerly took the dive
Now you are closer than ever
My only acquaintance in this life

Relinquish yourself from the insecurity of your path
Feel free to release all your wrath
Relive your father's hours
You will get to know his angle, what he lived and died for

Always knew I'd meet you here someday
You and your father thrive here well
-The waves can wash away all of my sins-
Do not despise me
I'm no stranger, nor am I from hell

-Depth, I think I'll let you win-

In whirling waves I rise from the depth
Josephine, I hear you moan
I can bring salvation, for your destiny's still unknown




c Shanna 2009

The Pendant of Mor- chapter 10: The Quest of Josephine- Bon Voyage

- It's the symbol I carry all my life-

- It's not a bad sign after all!-

- Who was that wonderful man?-

It's just a tale, nothing more, nothing less...

I'm knocking on your door, who answers
I'm knocking on this immense door, who opens?
The anger takes life, blows itself up and waits
for you to be strangled
So answer the door, can't take it no more
Reveal yourself!

- Haha, foolish girl!-

Search it, blame it, fight it, frame it
Search it,  name it, find and reframe it
Whenever a star falls from the sky
I can't help myself wondering why
she's  not here waiting bedside
Cover me up, kiss me goodnight

If nobody answers and neither will I
my life will now end
Is it my wish to die?
When everything took over me
and left no spot unfilled
I was a choiceless being
But still I have free will




c Shanna 2009

Tussen de oudjes

Al zolang als ik me kan herinneren (ik overdrijf wat) begeef ik mij 'tussen de oudjes'.
Ik kan er niets aan doen. Het overkomt me. Steeds weer. Het zal mijn lot wel zijn, denk ik dan.

Het begon in ieder geval toen ik verpleegkundige werd. Drie van mijn vier stages waren met ouderen. Orthopedie, psychogeriatrie en gerontopsychiatrie. De vierde was overigens ook niet geheel 'oudjes-vrij', want dat was een stage in de verslavingszorg waar enkele oudere cocaineliefhebbers tussen zaten en een oudere man, die de grootste drugdealer van Alkmaar bleek te zijn. Dat staat nog in mijn geheugen gegrift. Maar goed. Vervolgens plakte ik er nog leuk acht jaar in de psychogeriatrie eraan vast. Oudjes wassen, wondverzorging, longontstekingen, dementie, gym (oh nee, dat heet: psychomotorische therapie) en bingospelletjes.

Tussen het werk door begeef ik me graag af en toe in musea, kerken (concerten), theater, yoga- en pilateslessen etcetera. En ja, ook daar is 80% een oudere persoon. Vaak vraag ik me af waarom, want ik vind zelf niet dat kunst, cultuur en yoga alleen voor oudjes is, maar daar denkt de jeugd blijkbaar anders over. Heel, heel jammer. En intussen zit ik dus als enige dertiger daar een klein broekie te wezen. Zo voelt het in eerste instantie in ieder geval. Later meestal niet meer, gelukkig. Soms vind ik mezelf dus erg zielig, maar hoe ouder ik word, hoe minder ik dat vind.

Misschien ligt het aan mijn naam. Zoals de meeste namen een betekenis hebben, schijnt de mijne 'de oude wijze' te zijn. Daar ben ik best blij mee. Ik voel me alleen nog niet echt oud en wijs.
Bij oud en wijs moet ik denken aan een uil. En ik ben niet de enige. Mijn docent op de acteeropleiding vond mij een uil. Wij gingen op een dag naar Artis, om een personage op te gaan bouwen. Een persoon, en een personage, kun je karakteriseren door middel van een dier. Je mocht zelf een dier uitzoeken om vervolgens goed te gaan observeren, maar het dier mocht juist niet op jezelf lijken. Ik kreeg de opdracht dus geen uil uit te kiezen. Het werd een rode neusbeer. Ook leuk.

Misschien ligt het aan mijn uitstraling. Ik ben al menig keer door oudere mannen uitgenodigd voor een kop koffie. Helaas heb ik het hier niet over mannen van een jaar of veertig, vijfenveertig. Nee, mannen van eerder in de zeventig. Zo ook een paar maanden terug toen ik Wim weer tegen het lijf liep, hier op het park. 'Crap', dacht ik. 'Daar is 'ie weer'. 'Kom je nog een keer koffie drinken? Het wordt nu toch wel eens tijd vind ik'. En hij had zo gelijk. Ik wimpelde het steeds maar af. Om meerdere redenen, maar vooral omdat het geen lekker ding van 38 is. Toen zei ik: 'Ja, deze week kom ik langs, dat beloof ik'. En dit keer hield ik me aan mijn afspraak.

Toen ik eenmaal zijn chalet binnenliep, de aardappels in de pan zag liggen (het was middag), de vrolijke lach op zijn gezicht en het gezellige interieur zag, voelde ik me direct thuis. En toeval bestaat niet. We hebben lekker gefilosofeerd en vielen van de ene herkenning in de andere. Verder blijkt hij een enorme kwieke, fitte man met een zeer jonge, open geest. Heerlijk. De tweede keer dat ik bij hem kwam, dronken we koffie buiten en keek ik uit op het weiland met paarden, die slechts enkele meters van ons verwijderd waren. 'Beter dan dit kan niet, dacht ik. Ik ben een uiltje onder de uilen'.

The Pendant of Mor-chapter 9: Quest of Josephine- Just A Tale

 

 

 

The bench, where Josephine will take a seat, next to an old man

 

'You know,

I once left my wife

There's no reason why and I have no excuse

Just followed my heart, needed to find myself in life

The only  place I felt at home was here, at the sea

And she brought me to places where I thought I could never be

She was the only one allowed to give me direction

And I felt free, so free...'

 

Then I consequently chose to take him

What goes around comes around, but he refused to see

My waves devoured him

For the first time he was scared although he knew

She gives and she takes

Then he realized what he would miss

and all he did grasp onto was this void inside

 

'Now I'm here with a few fishermen and I'm just...*nice sigh*

Well, here starts a new tale...'

 

He tells, he tells a tale

I gaze at the waves; they don't take me this time

Salty air and unknown words I now inhale

From a stranger, just a tale

 

Our eyes don't cross, our skins don't touch

cannot look into the eye, but hearing is enough

 

A fresh scent of eau de cologne

dims smoke of cigars-can't name their brand

Together we are, home alone

Home...? Home...home...home...home

 

He tells, he tells a tale

I gaze at the waves; they don't take me this time

Salty air and unknown words I now inhale

From a stranger, just a tale

 

A sigh of relief and a cough to pause

The words, he speaks so clear

It seems he needed to tell this someday

Words of his heart, he draws me near

 

Suddenly he takes my hand

A scrolled up sleeve shows an old tattoo

My breathing stops and....

He looks at me, saying: Bon Voyage